Genomineerd voor de PTSS Challenge! Wat nu?

20160901-uitdaginggeaccepteerd.png01 sep

Tijdens de zomervakantie heb ik veel mensen in mijn tijdlijn op sociale media zien meedoen met een PTSS Challenge. Een challenge die gestart is in Amerika omdat er daar elke dag 22 veteranen met PTSS zichzelf van het leven beroven. Om hier aandacht voor te vragen zullen de genomineerden 22 dagen lang zichzelf 22 keer opdrukken.

Door mijn betrokkenheid bij projecten in het verleden weet ik dat er ontzettend veel mensen in Nederland PTSS hebben. Zij werken of zijn niet allemaal voormalig werkzaam geweest bij defensie. Ook andere hulpverleners worstelen dagelijks met het verkrijgen van erkenning voor hun ziekte en de impact die dit heeft op hun leven en die van de omgeving. Voor velen is het verkrijgen van de juiste hulp, opvang en (na)zorg ook al een traumatische ervaring op zich.

Hulpverleners zijn overigens voor mij iedereen die (nood)hulp verleent of heeft verleend. Dus met of zonder uniform. Het moet namelijk niet uitmaken of je nu bij de Politie, Brandweer of Ambulance werkt. Andere organisaties zoals het Nederlandse Rode Kruis, de KNRM of Reddingsbrigade staan dagelijks, 24 uur per dag en 7 dagen per week, gedurende het gehele jaar, onvoorwaardelijk klaar voor de zorg, vrede en veiligheid van onze maatschappij. Naast de formele organisaties zijn er ook nog eens ontzettend veel burger hulpverleners bereid om (nood)hulp te bieden indien nodig. Oproepbaar of als toevallige voorbijganger. Als zij altijd klaar staan voor de maatschappij, dan zou de maatschappij toch ook klaar moeten staan voor hun als er een keer wat met de hulpverlener gebeurd?

Sommige mensen die ik ken met PTSS strijden al enige jaren tegen hun werkgever om erkenning te krijgen voor het feit dat zij gedurende de werkzaamheden een traumatische ervaring hebben opgedaan en hierbij niet de juiste opvang en begeleiding bij hebben gekregen. Deze strijd doet wat met de mens zelf. Een hulpverlener is immers zeer loyaal. Te moeten strijden tegen de werkgever, organisatie of overheid is ook strijdig met dit loyaliteitsgevoel. Het levert dus de nodige interne conflicten op met alle gevolgen van dien.

Deze mensen verdienen nog steeds een menswaardig bestaan. Ik vind het dan ook belangrijk dat het goed is dat er aandacht komt of gaat komen voor deze groep mensen. Daarom heb ik diverse keren mensen die in mijn tijdlijn voorbijkwamen en meededen aan deze challenge geliked, leuk gevonden of geretweed. Uit respect voor wat zij doen en omdat het belangrijk is dat er aandacht voor is en komt.

Ik had eigenlijk niet verwacht dat er ook iemand zou zijn die mij zou gaan nomineren. Toch is dat moment gekomen. Angelo van den Biggelaar deed mee aan deze push-up challenge in augustus en vond het leuk om mij te nomineren. Of ik dus ook 22 dagen lang mijzelf 22 keer wilde gaan opdrukken en de video hiervan zou uploaden via mijn sociale media kanalen.

Ik twijfelde in eerste instantie. Wie zit er nu eigenlijk te wachten op een video van mij waarin ik mij 22 keer ga opdrukken en dat ook nog eens 22 dagen! Wel zou het goed zijn voor mijn conditie en wellicht ook voor de buik die ik toch langzamerhand aan het ontwikkelen ben. Maar ga ik daarmee de juiste aandacht generen voor PTSS? Dat betwijfel ik zeer. Zeker toen ik een complete brandweerploeg zag meedoen die later bij een ingrijpende gebeurtenis bedankte voor de collegiale bijstand. Is er dan nog steeds sprake van een machocultuur of weten nog onvoldoende mensen de mogelijke gevolgen van PTSS?

Na een hele zomervakantie hier goed over nagedacht te hebben, heb ik dan ook besloten om de PTSS Challenge wel te gaan accepteren. Alleen de invulling die ik hier aan ga geven zal een complete andere zijn. Ik ga mijzelf dus niet 22 dagen lang 22 keer opdrukken, maar ga proberen om 22 afleveringen te maken waarin meer informatie wordt verstrekt over PTSS, de gevolgen en waar iemand terecht kan voor hulp, opvang en (na)zorg. Tevens wil ik aandacht gaan besteden aan de impact op het eigen leven en die van de omgeving. De partner, maar ook de eventuele kinderen, zijn een vergeten slachtoffer van deze situatie die eigenlijk ook de nodige begeleiding en ondersteuning nodig hebben.

De komende tijd zal ik mijn ideeën op papier gaan zetten en polsen in mijn nabije omgeving of hiervoor draagvlak voor is of zal zijn. Ik verwacht het wel, maar je weet maar nooit. Daarnaast zal ik een inschatting gaan maken hoeveel tijd ermee gemoeid zal zijn, want iets dergelijks ga ik natuurlijk nooit in 22 dagen afkrijgen. Ook zal ik op zoek moeten gaan naar wat ondersteuning. Vele handen maken immers licht werk! Wordt dus vervolgd.

« Terug

Scroll naar boven