Het idee is er, maar wie kan en wil mij helpen?

20160912-samenstellingteam.png12 sep

Het idee voor de uitvoering van de PTSS Challenge staat op papier. Voorzichtig laat ik het enkele mensen in mijn directe omgeving lezen en die worden eigenlijk gelijk enthousiast. Wel wordt ik gelijk gewaarschuwd voor het feit dat dit vele malen meer energie en tijd zal gaan vragen dan jezelf even 22 dagen lang 22 keer op te drukken. Dat is ook wel iets wat ik mij besef, maar iedereen is zo enthousiast en ik raak dan ook langzamerhand in de overtuiging dat deze vorm en uitvoering gaat voorzien in een behoefte.

Ik krijg ook veel positieve reacties van mensen met PTSS. Deze ontvang ik via de Facebookpagina die ik snel heb aangemaakt, net als op het Twitter account. Verschillende onderwerpen waaraan aandacht besteed zou moeten worden en andere tips worden aangedragen. Hier krijg ik energie van en de uitvoering hiervan moet grondig en goed gaan gebeuren. Voorzichtig ga ik ook een aantal mensen polsen waarvan ik het erg belangrijk vind dat zij medewerking gaan verlenen aan dit project.

Opeens bedenk ik mijzelf dat ik dit nooit ga redden in mijn eentje. Het project krijgt steeds meer vorm en de aandacht voor deze invulling blijft groeien. Daarnaast merk ik dat er steeds meer zaken even goed geregeld moeten zijn, maar alles in je eentje regelen is erg lastig. Ook wordt ik al midden in de nacht badend in het zweet wakker, omdat ik eigenlijk geen idee heb hoe ik bijvoorbeeld een goede video moet opnemen en monteren. De laatste keer dat ik een video heb gemaakt en gemonteerd is al weer eeuwen geleden en was totaal niet professioneel genoeg.

Gelukkig reageert Marlies Veltman zeer enthousiast als ik haar vraag mij te gaan helpen. Ik had eerder met haar samengewerkt en daarnaast is zij ook een ervaringsdeskundige. Zij weet dus als geen ander hoe mensen met PTSS zullen reageren op dit onderwerp en waaraan nu exact behoefte is. Ook is zij goed in het beheren van mijn agenda (wat op zich al een hele opgave zal gaan worden) en het maken van afspraken met de verschillende mensen die willen meewerken aan dit project.

Nu dat obstakel genomen is, wordt het tijd om iemand te vinden die goed met een camera overweg kan. Voor het project zijn immers goede foto's nodig en de uiteindelijke videoboodschappen moeten ook goed in elkaar zitten. Maar waar vind ik nu weer zo iemand. In een soort paniek plaats ik een bericht op twitter, welke al snel een aantal reacties oplevert. Een eenvoudig antwoord op mijn oproep met de zin 'Hit me' volstaat. Ik ga in op de uitnodiging en krijg al vrij snel een zeer enthousiaste Olaf Robberse aan de telefoon. Zelf is hij beroepsmatig bezig als fotograaf en videobewerking en tevens vrijwilliger bij de brandweer. Een geweldige combinatie dus en hij heeft dus ook wel wat met het onderwerp.

Het team is dus gelukkig compleet en wie weet wordt het in de nabije toekomst nog uitgebreid met nog meer mensen die willen helpen. Het allerbelangrijkste is voor mij echter het verspreiden van de boodschap, alhoewel het samenstellen van die boodschap ook een hele uitdaging is en gaat worden. Maar samen staan we sterk. Zowel voor het uitvoeren van dit project als de doelgroep.

« Terug

Scroll naar boven